روزنوشت های من
روزنوشت های من

روزنوشت های من

هفته نحس

همیشه این موقع از سال که میشه یعنی از 27 آذر تا  6 دی بهم می‌ریزم . لحظه به لحظه بیماری و رفتن مامان رو مرور می‌کنم. امسال روزها و تاریخ دقیقا مشابه همون سال 93 شده. 

ظهر پنج‌شنبه 27 آذرماه مامان رو بردیم بیمارستان نیکان (بَدان)، متخصص داخلی معاینه کرد و نتیجه گرفت چیز نگران‌کننده‌ای نیست ولی ما خواستیم برای اطمینان و چکاپ بستری بشه.

صبح جمعه رفتم بیمارستان و دیدم مامان سالم و سرحال تو تختش نشسته و دکتر هم گفت همه آزمایش‌ها خوبه و جای نگرانی نیست ..مامان هم که مدتها بی‌اشتها بود شام بیمارستان رو (زرشک‌پلو) نوش جان کرد. ما هم خوشحال و خندان اومدیم خونه.

بیمارستان مذکور فقط غذاش خوبه بهتر بود رستوران می‌زدن به جای بیمارستان

صبح شنبه 29 آذر من قبل از رفتن به اداره گفتم به مامان سر بزنم . و وقتی رفتم پیشش دیدم از شدت درد به خودش می‌پیچه و گویا از 4 صبح این درد شروع شده. دکتر اومد و گفت احتمال زیاد میگرن شکمیه و چون مامان میگرن داشته حالا این میگرن از سر به شکم منتقل شده از دکتر اصرار و از مامان انکار که من مطمئن هستم یه چیزی توی شکمم هست . تا اینکه دکتر جان رو راضی کردیم یک اسکن بنویسه و ایشون هم گفتن اسکن کامل می‌نویسن تا با نتیجه‌اش پرونده این توهم مامان بسته بشه

خلاصه اسکن اسپیرال انجام شد و نتیجه این بود که ضایعه‌ای در روده مامان وجود داره ولی مشخص نیست که چیه . می‌تونه یه عفونت ساده باشه یا هر چیز بدخیم دیگه.

دکتری که تا حالا مامان زیر نظرش بود متخصص داخلی بود . بعد از گرفتن نتیجه اسکن متخصص گوارش به صورت تلفنی مطلع شدند و تلفنی دستور دادن که باید جراح  وارد عمل بشه.دکتر جراح تشریف آوردن و با اخلاقی بسیار بد ویزیت و فرمودن اول باید اندوسکوپی و کولونوسکوپی انجام بگیره.

دو روز مامان عزیز من رو با خوراندن انواع مسهل آزار دادن و بالاخره روز دوشنبه بعدازظهر بردن برای اندوسکوپی و کولونوسکوپی. تا اینجا هنوز هم متخصص گوارش بی‌وجدان ظهور نکرده بودن و تلفنی دستور می‌دادند.

خلاصه در دپارتمان گوارش آزمایشات مربوطه انجام شد و آقایی درشت هیکل که بیشتر به بادی‌گارد و نگهبان شبیه بود از اتاق اومدن بیرون و فرمودن من دکتر نیستم. اما به سوالتون پاسخ می‌دم. کولونوسکوپی ناموفق بود چون روده تخلیه کامل نبوده و به مانع برخوردیم!!! مثل اینکه تو جاده می‌رفتن که به مانع برخوردن

و باید دوباره تکرار بشه.

اون سال این موقع مصادف بود با پایان ماه صفر و یک روز درمیان به خاطر وفات پیامبر و شهادت امام رضا تعطیل بود.

از زوز سه‌شنبه دوباره به مامان غذا ندادن و فقط می‌تونست مایعات رقیق بخوره. براش سوپ ماهیچه درست می‌کردیم و ...

وقتی دیدن روده کار نمی‌کنه بستنش به سرم اونم با سرعت زیاد و شدت بالا. به پرستاران گرامی تذکر دادیم سرعت سرم خیلی زیاده گفتن نگران نباشید درسته. باید اینقدر آب وارد بدنش بشه تا روده تخلیه بشه.

صبح روز چهارشنبه برادرم از بیمارستان به من تلفن زد که مامان مشکل قلب و تنفس پیدا کرده و دارن می‌برنش آی سی یو مامان من به خاطر مشکل گوارش بستری شده بود و قبلا هم مرتب چکاپ قلب رو انجام داده بود و مشکلی نداشت. 

عکس ریه گرفتن و گفتن ریه مرطوب شده (یعنی ریه آب آورده) دکتر متخصص داخلی تشریف آوردن گفتن بله باید سوند وصل می‌کردن که این حجم از سرم دفع بشه ولی یادشون رفته به پرستارها بگن و چون کلیه نتونسته اون حجم آب رو دفع کنه زده به ریه. مشکلی نیست و با یک تزریق و کشیدن آب رفع میشه.

مامان رو بردن آی سی یو و گفتن شب می‌تونه بره بخش ولی برای اطمینان بهتره بمونه آی سی یو.

شب(چهارشنبه) ساعت 10 با مامان صحبت کردیم و گفت خوبم دیگه بهم زنگ نزنید چون اینجا همه بدحال هستن و من نمی‌تونم با موبایل صحبت کنم.ما هم خداحافظی کردیم تا فردا که قرار بود دوباره کولونوسکوپی رو تکرار کنن.

قابل توجه اینکه بعد از حدود یک هفته هنوز متخصص گوارش رویت نشدن.

صبح پنج‌شنبه ساعت 8 تلفن منزل ما زنگ زد و گفتن از بیمارستان هستن. انسداد روده بیمار شدید شده و باید سریعا عمل بشن. بیاید بیمارستان وفرم عمل رو امضا کنید.

من با عجله رفتم بیمارستان به خواهر و برادرم هم زنگ زدم که بیان .وقتی برای امضا کردن رضایتنامه عمل رفتم داخل ‌‌آی سی یو دیدم مامان نازنینم که دیشب باهاش صحبت کرده بودیم و خوب بود، بیهوش و با لوله‌ای در دهان و متصل به دستگاه تنفس افتاده روی تخت اون صحنه رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم. وقتی پرسیدم چرا مامانم رو به این روز انداختید پاسخ دادن که دیشب بهش مایعات مخصوص تخلیه روده خوراندیم و به علت تهوع برگردونده و چون نیمخیز بوده مایعات وارد ریه شده و اصطلاحا آسپیره کرده.....

واین یعنی جریان انسداد و ضرورت عمل یک بهانه بوده فقط.

شب قبل متخصص داخلی به ما گفت با توجه به تهوع نباید مریض چیزی بخوره و فقط باید سرم بگیره اما متخصص بی‌وجدان گوارش که هنوز هم رویت نشده بود تلفنی دستور داده بودند که مایعات مخصوص خورانده شود. و متخصص داخلی  وقتی اصرار ما رو دیدن گفتن نظام پزشکی هم مثل ارتشه و من علیرغم علم به خطرناک بودن موضوع نمی‌تونم روی حرف مافوقم حرفی بزنم.

خلاصه در حالی که متخصص ریه هم معتقد بود عمل جراحی در این وضعیت ریسک زیادی داره با زور از ما امضا گرفتن و مامان رو در حالی که با دستگاه تنفس می‌کرد بردن اتاق عمل. 

اینکه پشت در اتاق عمل بر ما چه گذشت را فقط خودمان می‌دانیم و خدا.بعد از دو ساعت مامان رو آوردن  .وقتی پشت در اتاق عمل از جراح بی‌احساس که جای مُهر حماقت نیز بر پیشانی داشت از وضعیت مامان پرسیدیم  در حالی که هر سه‌تامون اشک‌هامون جاری بود با کمال بی رحمی گفت ایشون که فوت کرده بود و ما به زور نگهش داشتیم و قسمتی از روده رو برداشتیم اگر با توجه به وضعیت ریه دوام بیاره بعد در مورد روده نظر میدیم.  

خلاصه الان ظهر پنج‌شنبه هست و مامان داخل بخش مراقبت‌های ویژه. پرستار بی‌رحم هم دائم با بداخلاقی و تشربه ما یادآوری می‌کرد که حال مامانتون خیلی بده و ما نمی‌تونستیم هضم کنیم. مامانی که یک هفته پیش با پای خودش اومده بیمارستان روز به روز یک عارضه براش بوجود اومده و الان در این حال وخیم قرار گرفته.

روز جمعه هم پشت در آی سی یو با اشک و گریه گذشت و تغییری در وضعیت ریه بوجود نیومد.

جمعه شب که رفتیم خونه قرار شد خواهرم به نمایندگی از ما ساعت به ساعت تلفنی وضعیت مامان رو بپرسه و به همه ما خبر بده. تا ساعت 6 گفته بودن همونجوریه فقط فشارش یه کم پایینه.

من ساعت 7/5 رفتم بیمارستان و طبق معمول برای رفتن به طبقات با نگهبان‌ها صحبت کردم وقتی اسم مامان رو گفتم بهم گفتن برو از تلفن لابی با بخش مراقبت‌های ویژه هماهنگ کن .

منم رفتم و تلفن لابی رو برداشتم . به آقایی که پشت خط بود گفتم دختر خانم ح هستم می‌تونم بیام بالا؟ و ایشون که نمی‌دونم کی بود و هرگز نمی‌تونم فراموش کنم که چه‌جوری صحبت کرد در اوج بی‌رحمی و با قساوت هرچه تمام‌تر به من گفت : "خانم متاسفانه ایشون فوت کردن" و من دیگه نفهمیدم چی شد افتادم روی مبل لابی و فریاد می‌زدم اینا قاتلن مریض‌هاتون رو ببرید از این بیمارستان لعنتی.

بعد یکی اومد گوشیم رو گرفت و به همسرم خبر داد و خواهرم و شوهرش و برادرم  با همسرم اومدن بیمارستان و معلوم شد مامان ساعت 5 صبح فوت کرده یعنی اینا حتی به ما اطلاع ندادن و تازه گزارش غلط هم می‌دادن که خوبه و ....

به غیر از قصور کادر درمان اعم از پزشک و پرستار و ... بی‌اخلاقی و بی‌وجدانی بیشتر ما رو عذاب می‌داد . نحوه اعلام خبر فوت و ...

تازه ساعت 8/5 وقتی پشت در بیمارستان زار می‌زدیم تلفن برادرم زنگ خورد و شماره بیمارستان افتاد یعنی تازه می‌خواستن اطلاع بدن بهمون.

 در عرض یک هفته  مامان نازنینم پرکشید و برای همیشه بخشی از وجود ما رو با خودش برد.

اسامی تیم پزشکی

متخصص داخلی خوش اخلاق که دائم بهمون روحیه می‌دادن: آقای دکتر کاشانی

متخصص گوارش بی‌وجدان که یکبار هم دیده نشدن: ‌پروفسور شاهرخ ایروانی

جراح بداخلاق و عبوس: آقای دکتر موسوی

متخصص  معروف ریه که فقط یکبار در آی سی یو ظاهر شدن: آقای دکتر مسجدی

بعد از چند ماه که از این اتفاق گذشت رفتم سراغ پرونده مامان با کمال تعجب دیدم پرونده خانم دیگه‌ای که تشابه اسمی با مامان داشت رو اشتباهی به ما دادن . این خانم به خاطر مشکل قلبی در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بودن.همسرم طاقت نیاورد و رفت بیمارستان و موضوع رو با سوپروایزر مربوطه مطرح کرد و جواب مضحکی که شنید این بود : خوب اشتباه پیش میاد، ایران‌خودرو هم ماشین اشتباه تحویل میده!! شما فکر کن در بیمارستانی که ادعای سیستم آلمانی داره پرونده پزشکی دو بیمار به خاطر تشابه اسم قاطی بشه . در حالی که حتی اگر دو بیمار اسمشون دقیقا مثل هم باشد هم نباید این اشتباه رخ بده.این هم پاسخگویی مسولین بیمارستان!!!!




نظرات 11 + ارسال نظر
شکوه پنج‌شنبه 14 اسفند 1399 ساعت 20:09

با سلام روح مادر عزیزتان شاد بیمارستان نیکان بدترین بیمارستانیه که من دیدم و حتما میدونین که سهامدارانش از این پزشکان ارزشی و مکتبی هستند برادرم به دلیل کانسر مثانه دوبار باوقت قبلی جهت سیستوسکوپی به بیمارستان نیکان رفت هر دوبار پزشک معالجش زنگ زد که امروز نمیتونم بیام در حالیکه مریض از شهرستان آمده بود پزشک معالجش دکتر محمد رضا رزاقی بود که آهنگ انتظار گوشیش نوای قرآنه ولی دریغ از یک جو وجدان پزشکی

ممنون از محبتتون
دقیقا همینطوره ما حتی در خدمات سرپایی هم با اینها مشکل داشتیم فقط چون نزدیک خونه‌مون بود چاره‌ای نداشتیم.
امیدوارم برادر عزیزتون سالم باشند.
اینا هم ادعای ارزشی و دین و ایمان دارند هم ادعای نظم و وجدان آلمانی. ولی دریغ از نظم و وجدان و انسانیت

لیلا خانم یکشنبه 12 بهمن 1399 ساعت 14:05

چقدر تلخ بود این پست تون چطور میتونن اینقدر راحت خبر فوت مادر هارو بدن؟چطور میگن اشتباه شده پرونده و...
روح مادرتون شاد

از دست دادن مادر در هر صورت تلخ و التیام ناپذیره و این پروسه و عملکرد بیمارستان و پرسنلش تلخیش رو چندبرابر کرد برامون

ترنج شنبه 4 بهمن 1399 ساعت 09:38

چقدر تلخ. خدا گذار هیچکس رو به این بیمارستان ها نندازه. روح مادرتون هم قرین آرامش

ممنون
بله تلخه و تلخیش هنوز در کاممان هست

مهربانو دوشنبه 22 دی 1399 ساعت 12:46 http://baranbahari52.blogsky.com/

وااای اومدم بهت رمز بدم نابود شدم
بمیرم براتون که چی کشیدین شما
میدونی که بخاطر همسایگیمون ما هم راهمون به بیمارستان نیکان زیاد می افته من عمل اسلیوم رو همونجا انجام دادم و دکترم موسوی نایینی بود که احتمالا همین موسویه که نوشتی
نمیدونم چی بگم ما هر بار راضی بودیم ولی جلب رضایت بیمار وظیفه شونه و این همه خطایی که درمورد مامان نازنینت کردن تمااام خوبی های دیگه شونو میبره زیر سوال .
به هر حال خیلی خیلی متاسفم عزیزم برای روح بزرگوار مامان آرامش و شادی و دل بیقرار تو و خواهر و برادرهات صبر و قرار ارزو دارم .
یه بخشایی از پستت در مورد کلونوسکوپی و روده من رو یاد نفس انداخت و اینکه حالا که هر 6 ماه مجبوره کلونوسکوپی کنه چه عذابی میکشه تو اون 48 ساعت تا روده هاش کامل تخلیه بشه و روزی که داریم میریم برای انجامش دیگه نا در بدن نداره از ضعف

قربون محبتت مهربانو جانم نمی خواستم کسی اذیت بشه ولی حس می‌کردم باید این پروسه رو یه جایی بنویسم.
دکتر موسوی به لحاظ پزشکی به نظرم کارش رو و وظیفه‌اش رو انجام داد ولی بی‌توجهی به حال و روز نزدیکان بیمار و رفتار تلخ اثرش روی روح و روان آدم زخم‌هایی میذاره که من و خواهر و برادرم هنوز تک تک کلمات و نوع برخورد شون رو به یاد داریم .
اره همسر من هم تا حالا 5-6 بار انجام داده و روز قبلش خیلی سخته. حالا فکر کن مامان بیچاره من تهوع شدید هم داشت و اینا خیلی بد کردن در حقش، خیلی اذیتش کردن و طفلی صداش در نمی‌اومد.
ممنون از رمز

نسرین دوشنبه 22 دی 1399 ساعت 08:00 https://yakroozeno.blogsky.com/

واقعاً جای تاسف داره. وقتی نتونیم به پزشک اعتماد کنیم، پس به کی ؟
منهم خاله ی جوونی داشتم که فشارش افتاد و بردنش بیمارستان. پرستار بهش اشتباهی آمپول انسولین زد و کشتش. آب هم از آب تکون نخورد.

روحشون شاد و یادشان گرامی. به نظر می رسه همه ما یکی از این داغ‌ها بر دل داریم.
اشتباه غیرقابل اجتناب است ولی وقتی تعداد آن بیشتر از حد مجاز می‌شود اسمش اشتباه نیست بلکه کوتاهی و قصور است.

شکیبا پنج‌شنبه 18 دی 1399 ساعت 11:28 http://zendegi2021.blogfa.com

ای جانم،میفهمم چه سخت گذشته،روحشون شاد.
من میفهمم این درد رو،وقتی دکترم وحشیانه عملم کرد وتوده بدخیم روکامل درنیورد وباعث شد دوبار عود کنه.واو بی خیال من فقط به فکرپول بود وبس،اونم وقتی من فقط ۳۴سال داشتم والان حدود۱۰سال دارم عواقبش رومیبینم،توی ۴۰ سالگی مثل پیرزن های ۸۰ ساله دارم ناتوان میشم بسکه داروهای شیمی درمانی خوردم،قلب وریه م داره ازکارمیوفته بس پرتو گرفتم،و دعای ناخیرم پشت سر پرسنل بی رحم پول پرست،کاش یه روز پیش بیاد رودررو بهشون بگم که هیچ وقت سهل انگاریشونو نمیبخشم.

ای بابا امان از دست این بی رحم‌های بی‌وجدان.
امیدوارم تقاص کارشون رو پس بدن.برای شما هم آرزوی سلامتی و رهایی از این گرفتاری رو دارم.
به نظر من باید اسامی این تبهکاران رو منتشر کنیم.
من که همین کار رو می‌کنم همانطور که نام و مشخصات پزشکان باوجدان و مهربان رو منتشر می‌کنم.

سهیلا پنج‌شنبه 11 دی 1399 ساعت 13:11 http://Nanehadi.blogsky.com

روحشون شاد.جنایت که شاخ و دم نداره.

ممنون سهیلا جان.
دقیقا جنایت کردن و داغ سنگینی بر دلمون گذاشتن . و من هر موقع از بیمارستان یا مطب متخصص نامحترم گوارش رد می‌شم از عمق قلبم بهشون لعنت می‌فرستم.

یاسی چهارشنبه 10 دی 1399 ساعت 00:46 https://jasmin2020.blogsky.com/

سلام شادی جان
روح مادر گرامی قرین رحمت الهی...خیلی متاثر شدم...بیرون از ایران همه میگن پزشکی ایرانیها خیلی خوبه و دکترهای باسواد و متعهدی توی ایران در حال خدمت به جامعه شون هستن!!!خاله مادرم رو برای عمل چشم برده بودن انگلیس..اونجا بهشون گفته بودن وقتی شما دکتر فلانی رو که جراح و متخصص چشم هست توی ایران دارین چرا مریضتون رو آوردین اینجا؟؟!! دیگه خبر نداشتن که آقای دکتر ایرانی چند بار گند اساسی زده و چقدر شکایت و شکایت کشی پشت جراحیهایی که با بی دقتی تمام منجر به پارگی و عفونت قرنیه بیماراش شده در جریانن...بقول معروف توشون مارو کشته بیرونشون بیگانگان رو...امیدوارم تاوان این بی تعهدی ها رو به شدیدترین نحو پس بدن.

ممنون از شما
دقیقا همینطوره تخصص دارن ولی متاسفانه اخلاق و تعهد جای خودش رو به تجارت داده . تازه در تجارت هم آدابی هست که اون رو هم رعایت نمیکنن

ملیحه یکشنبه 7 دی 1399 ساعت 11:51

خدا مادر عزیزتونو رحمت کنه
و خدا از این آدمای بی مسئولیت نگذره انشا ا..
منم پدر بزرگ عزیزمو تازگیا از دست دادم
فقط خدا میدونه چه داغی روی دلمون گذاشته

ممنون.
روح پدربزرگ گرامی تون شاد.

ترانه شنبه 6 دی 1399 ساعت 14:57

خیلی وحشتناکه.چه روز های سختی رو گذروندین.کاش شکایت می کردین.
روحشون شاد.

خیلی خیلی سخت بود . چون می‌دونستن ممکنه شکایت کنیم پیکر مامان رو تحویل نمی‌دادن و به زور و پادرمیانی یک آشنا تونستیم بگیریم.
بعدشم مگه برای آقای کیارستمی شکایت نکردن چی شد؟ متاسفانه یا خوشبختانه جامعه پزشکی هوای هم رو دارن و شکایات اصلا بی طرفانه بررسی نمی‌شه .

صفا شنبه 6 دی 1399 ساعت 14:17 http://mano-tanhae-va-omid.blogsky.com

روح مادرتون شاد . امیدوارم خداوند به همه انسانها وجدان بیدار عطا کنه . واقعا بعضی از این پزشکها و کادر بیمارستانی تهی از هرگونه احساس انسانی هستن .

ممنون از لطفتون.

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد